UŻYTKOWNICY ON-LINE 

Obrazek chwilowo niedostępny

Obrazek chwilowo niedostępny
ODWIEDZIŁO NAS

lekkoatletyka_dla_kazdego_logo

ARCHIWUM
Wrzesień 2017
P W Ś C P S N
« Sie    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
goldwell

Powstanie GOZLA i pierwsze lata w powojennym Gdańsku

Powojenna historia „królowej sportu” na Wybrzeżu rozpoczęła się dzięki ofiarnej pracy sympatyków l.a. i działaczy, takich jak Edmund Krusz, Franciszek Lendzior, Henryk Marciniak, Mieczysław Narloch, Stefan Olejnik, Piotr Olszewski, Zdzisław Setto, Adam Skorupki, Władysław Sroka, Stefan Szelestowski, Sławomir Zieleniewski – wszyscy z Trójmiasta oraz Alfons Gruziński z Tczewa, Lisiecki, Bolesław Sałwacki i Witold Truszkowski z Elbląga, bracia Krefftowie ze Stargardu, Tomasz Kloc z Kościerzyny oraz wielu innych.

Już we wrześniu 1945r., w świetlicy Komendy Wojewódzkiej MO niestrudzony organizator okręgowych związków sportowych – Stefan Olejnik był gospodarzem konstytucyjnego zebrania Gdańskiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki (trzeciego po piłce nożnej i boksie w wyzwolonym Gdańsku).

A oto skład pierwszego, historycznego Zarządu GOLA:

prezes: Adam Skorupinski
wiceprezesi: ds. sportowychds. sędziowskich

ds. organizacyjnych

Robert AugustyniakStefan Szelestowski

Stefan Olejnik

sekretarz: Zdzisław Setto
skarbnik: Henryk Okoń
kapitan sportowy: Sławomir Zieleniewski
członkowie: Henryk Dzięcioł, Alfons Gruziński, Henryk Marciniak, Maria Neuman, Piotr Olszewski, Władysław Sroka, Edward Szymanowski, Otton Walter.

W końcu lat 40. gdańska lekkoatletyka wypływa na szerokie wody, głównie dzięki sukcesom zawodników Floty, Gedanii, Lechii, MKS i RKS Zryw.. Da najlepszych zawodników nalężą: Stanisław Boniecki, Genowefa Cieślik, Jan Kielas, Roman Korban, Andrzej Wrzesiński, Mieczysław Wrzesiński, Mieczysław Pomowski, Gerard Mach, Aleksander Makowski, Stanisław Przybyło, Leokadia Wiśniewski-Penners, Sławomir Zieleniewski, Stanisław Żochowski i inni.

Wyraźnie powiększyła się kadra trenersko-instrukstorska, wzrosła liczba sędziów sędziów oddanych działaczy, a pod koniec 1949r. lekkoatletykę uprawiało na Wybrzeżu już 349 osób, w tym 107 kobiet.

Rozwój lekkoatletyki na Wybrzeżu gdańskim w następnych latach.

Lata 50.

Ten okres to przede wszystkim Igrzyska Olimpijskie w latach 1952 i 1956. Do Helsinek pojechało siedmioro gdańszczan: Tadeusz Krzyżanowski (X miejsce w kuli), Elżbieta Duńska (XII miejsce w skoku w dal), Elżbieta Bocianówna (100m), Jan Kielas (300m z przeszkodami), Roman Korban (800m), Gerard Mach (200 i 400m), i Janusz Sidło (oszczep).Ich starty nie przyniosły jeszcze większych sukcesów, ale już rok później Janusz Sidło posłał w Jenie oszczep na odległość 80,15m ustanawiając tym wynikiem nowy rekord Europy, a na Mistrzostwach Europy w Bernie (1954r.)Janusz Sidło wywalczył w oszczepie złoty medal (76,35m), Elżbieta Duńska zdobywa brązowy medal w skoku w dal (5,83m) a Bożena Pestkówka tyła tam piąta na 800m (2:12,6).

Dobra praca trenerów: Piotra Olszewskiego, Sławomira Zieleniewskiego, Aleksandra Żylińskiego, Józefa Żylewicza i innych przynosi coraz lepsze efekty. Elżbieta Duńska-Krzesińska w sierpniu 1956r. ustanawia rekord świata w skoku w dal- 6,35m, by jesienią tegoż roku na Igrzyskach Olimpijskich Olimpijskich Melbourne zdobyć tym samym wynikiem złoty medal. W Australii w tej samej konkurencji wśród mężczyzn VI miejsce zajął Kazimierz Kropidłowski, a na 5000m wystąpił Kazimierz Zimny z Tczewa (odbywający wówczas służbę wojskową w Zawiszy Bydgoszcz).

Na ME w Sztokholmie 1958r. bogaty dorobek Polaków pomnożyli tez zawodnicy gdańscy. Kazimierz Zimny z Tczewa zdobył srebrny medal w biegu na 5000m (13:55,2), ulegają tylko Zdzisławowi Krzyszkowiakowi, a Kazimierz Kropidłowski zajął druga pozycję w skoku w dal (7,67m). Ponadto Maria Grafowska była V w rzucie oszczepem, Franciszek Szyszka IX w chodzie na 20km, Andrzej Wrzesiński X w skoku o tyczce, a Jerzy Hausleber XII w chodzie na 20km.

W uznaniu osiągnięć gdańskiej l.a. jubileuszowe XXXV MP w 1959 r. przeprowadzono powtórnie na stadionie Lechii w Gdańsku

Lata 60.

W składzie słynnego Wunderteamu polskiej l.a. przełomu lat 50 i 60 figurują nazwiska wielu gdańszczan m.in.: Elżbiety Bocianówny, Elżbiety Duńskiej-Krzesińskiej, Marii Garbowskiej, Jarosławy Jóźwiakowskiej, Bożeny Pestki, Elżbiety Rusinówny, Lecha Boguszewicza, Władysława Komara, Kazimierza Kropidłowskiego, Andrzeja Wrzesińskiego, Tadeusza Krzyżanowskiego i Kazimierza Zimnego.

Rzymskie Igrzyska Olimpijskie w 1960r. przynoszą srebrne medale: Elżbiety Duńskiej-Krzesińskiej w skoku w dal (6,27m) oraz Jarosławy Jóźwiakowskiej w skoku wzwyż (1,71m), a także brązowy medal Kazimierza Zimnego w biegu na 5000m (13:44,8). Ten piękny dorobek uzupełniły jeszcze: XI lokaty Elżbiety Rusin w pchnięciu kulą (14,55m) i Andrzeja Wrzesińskiego w skoku o tyczce (4,30m), natomiast Kazimierzowi Kropidłowskiemu nie powiódł się start w skoku w dal.

Wielu „wybrzeżowców” odnosi krajowe i międzynarodowe sukcesy, wśród nich wybitnichodziarze: Andrzej Czapliński, Jerzy Hausebler, Eugeniusz Ornych, Edmund Paziewski, Wiesław Sarnecki i Franciszek Szyszka. Chód na Wybrzeżu „rozkręcił” przede wszystkim trener Stefan Szelestowski, olimpijczyk z 1924 r.

W ME w Belgradzie w 1962 r. Elżbieta Krzesińska zdobyła wicemistrzostwo w skoku w dal (6,22m), podobnie jak Kazimierz Zimny w biegu na 5000m (14:01,8). Lech Boguszewicz był IV na 5000m. Jarosława Jóźwiakowska-Bieda VII w skoku wzwyż, a Franciszek Szyszka VIII w chodzie na 20 km.

Be sukcesów przebiegły Igrzyska Olimpijskie w 1964r. w Tokio, gdzie z gdańszczan wystąpił: Lech Boguszewicz (odpadł w eliminacjach na 5000m) i Władysław Komar (poza finałową ósemką w kuli). Dużo pomyślniejsze okazały się natomiast ME w Budapeszcie w 1966 r., gdzie Władysław Komar był drugi w pchnięciu kulą (18,68m), a Władysław Nikiciuk zajął drugie miejsce w rzucie oszczepem (81,76m).

Druga połowa lat 60. to kończąca się era polskiego Wunderteamu. Słabsze rezultaty uzyskują też wybrzeżowi zawodnicy; nikomu z nich nie udało się zakwalifikować do reprezentacji na Igrzyska olimpijskie 1968 r. w Meksyku.

W roku 1961 zmarł oddany „królowej sportu: Józef Żylewicz, wybitny trener, pionier gdańskiej lekkoatletyki powojennej. Jego pamięci poświęcono później najważniejsze na Wybrzeżu zawody międzynarodowe – Memoriał Żylewicza, organizowane od 1973r. przez Jego klub – Lechitę. W latach późniejszych niektóre konkurencje tych zawodów, w biegach długich i chodzie miały nawet rangę Mistrzostw Polski.

Trzeba też wspomnieć o dobrych efektach pracy powstałego przy oliwskim Ośrodku Przygotowań Olimpijskich (OPO) ośrodka rzutów, prowadzonego przez trenera kadry narodowej, innego pioniera wybrzeżowej l.a. – doc. Sławomira Zieleniewskiego. Trenowali w nim tak znani zawodnicy jak: późniejszy mistrz olimpijski, kulomiot Władysław Komar, olimpijczyk – młociarz Stanisław Lubiejewski i inni czołowi miotacze (Edmund Antczak, Szymon Jagliński, Jerzy Klockowski, Florian Kulczyński, Janusz Ryś, Tadeusz Sadza).

Z innych osiągnięć trzeba wyróżnić przeprowadzenie  w 1965 r. przełajowych MP w Sopocie, a także rozpoczęcie organizacji do dziś przeprowadzanych zawodów: -od 1963 r. „Biegu Ulicznego Szlakiem Obrońców Wybrzeża `39” (organizator –Polskie Radio w Gdańsku) i od 1965 r. Międzynarodowych Zawdów w Chodzie Sportowym o Puchar Obrońców Poczty Polskiej w Gdańsku (organizator – Konradia Gdańsk). W latach późniejszych niektóre konkurencje chodziarskie miały rangę Mistrzostw Polski.

Lata 70.


W imprezach międzynarodowych tego okresu wybrzeżowi zawodnicy odnosili dalsze sukcesy; niekwestionowanym liderem wśród nich był tyczkarz Władysław Kozakiewicz. Zanim w 1980 r. został  mistrzem olimpijskim i rekordzistą świata (5,72; 5,78m) – ustanawiał kolejno rekordy Europy w 1975 r. (5,60m), 1976 r. (5,62m) i 1977 r. (5,64 i 5,66m). W halowych ME w 1977 r. (5,51m) i 1979 r. (5,57m) zdobył złote medale, a w 1975 r. (5,30m) srebrny. Wicemistrzem Europy był w 1974 r. (5,30 m), a w 1978 r. zajął na ME IV miejsce (5,45m).

Jego brat Edward Kozakiewicz wywalczył z reprezentacja Polski Puchar Europy w dziesięcioboju (1973 r.).

Na ME w 1971 r. VIII miejsce zajęli: Jan Kobuszewski (skok w dal – 7,75m) i Stanisław Lubiejewski (młot – 67,50m).

Podczas Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 r. chodziarz Jan Ornoch zajął VII miejsce na 20km. W RFN obecni byli również: młociarz – Stanisław Lubiejewski, dyskobolka – Krystyna Nadolna.

Na rzymskich ME w 1974 r. Jan Ornych był V w chodzi na 20km, a Jerzy Hewelt VII na 400m ppł. Z kolei w 1976 r. na halowych ME w Monachium, Zbigniew Jankowski wywalczył brązowy medal w biegu płotkarskim na 60m.

Igrzyska Olimpijskie w 1976 r. w Montrealu okazały się mniej udane. Z Wybrzeża startowali w Kanadzie: chodziarze na 20km  – Jan Ornych (XVII miejsce) i Bogusław Duda (XXI miejsce) oraz Władysław Kozakiewicz (XI w skoku o tyczce – 5,25m) i płotkarz na 400m Jerzy Hewelt (odpadł w eliminacjach).

W roku 1977 dwaj sprinterzy z AZS Marek Radtke i Marek Fostiak zdobyli brązowy medal na ME Juniorów w Doniecku (ZSRR) w sztafecie 4 x 100 m.

Podczas ME w Pradze w 1978 r. pierwszy dla Polski medal w chodzie sportowym wywalczył Jerzy Ornych, zajmując III miejsce na 50 km (3.55:15,9); a oszczepniczka Bernadetta Blechacz była VIII (60,14m).

Trzeba też wspomnieć o dobrych lokatach wybrzeżowych zespołów klubowych klubowych rozgrywkach ligowych, a także młodzieży w ogólnopolskich spartakiadach.

Historyczny fakt miał miejsce w 1978 r. w Sopocie  – kameralny stadion lekkoatletyczny doczekał się sztucznej nawierzchni . Bieżnię i rozbiegi pokryto francuskim Resisportem i tym samym sopocki obiekt stał się pierwszym i najważniejszym w tym okresie stadionem lekkoatletycznym polski Północnej.

Również w 1978 r. powstał przy GOLA Klub Seniora – Miłośnika LA, organizujący coroczne wiosenne i jesienne zawody dla weteranów (kobiety – od 35lat, mężczyźni – od 40lat) rejestrując w kilkunastu konkurencjach rekordy w poszczególnych grupach wiekowych.

Trzeba również wspomnieć, że w 1972 r. funkcję sekretarza Zarządu GOLA objął Józef Preuss (pełnił ją wcześniej przejściowo w latach 1957-1958), który sprawuje ją do chwili obecnej.

W 1978 r. GOZLA przy współudziale redakcji „ Wieczoru Wybrzeża” zapoczątkował coroczne plebiscyty na najlepszych lekkoatletów okręgu gdańskiego, podsumowując przy tej okazji roczne współzawodnictwo trenerów. Ogłoszenie wyników odbywa się na specjalnie urządzonych spotkaniach zawodników, trenerów i działaczy, przy udziale przedstawicieli środków przekazu. Pierwszym laureatem w 1978 r. został chodziarz Floty, Jan Ornoch.

Lata 80.

Głównym wydarzeniem tego okresu dla wybrzeżowej l.a. były Igrzyska Olimpijskie w Moskwie Moskwie 1980 r. W ślady „złotej Eli” poszedł tyczkarz Władysław Kozakiewicz. Najpierw 11 maja w Mediolanie ustanowił rekord świata (5,72m), by niespełna 3 miesiące później zostać mistrzem olimpijskim, z nowym rekordem świata 5,78m. „Złoty Władek” miał w olimpijskiej ekipie z Wybrzeża towarzystwo: oszczepniczki Bernadetty Blachacz, skoczka w dal Andrzeja Klimaszewskiego, 400-metrowca Andrzeja Stępnia oraz dziesięcioboistów Dariusza Ludwiga i Janusza Szczerkowskiego, z których najwyżej uplasował się Dariusz Ludwig (VI miejsce – 7979 pkt.)

Należy jeszcze odnotować brązowy medal Władysława Kozakiewicza w skoku o tyczce (5,50m) na halowych ME w  1982 r. w Mediolanie oraz jego IV miejsce w halowych ME w 1980 r. w Sindelfingen, a także udział Andrzeja Stępienia w IV-tym miejscu sztafety polskiej 4x400m podczas ME w 1982 r.

W historycznych I Mistrzostwach Świata  w Helsinkach Helsinkach 1983 r. wystąpili z Wybrzeża: Władysław Kozakiewicz (VIII miejsce w skoku o tyczce – 5,40m) i Andrzej Stępień (4x400m).

Jak wiadomo w igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles – 1984 zabrakło reprezentacji Polski, gdyz polityka wzięła górę nad sportem. Jednak uczestniczył w nich przedstawiciel polskiej l.a. i to z Wybrzeża. Był nim sędzia międzynarodowy chodu, długoletni przewodniczący Komisji Chodu PZLA i członek Międzynarodowego komitetu Chodu Sportowego IAAF – Witold Kirkor, który poza obowiązkami sędziowskimi reprezentował  USA w Polsce na kongresie międzynarodowej federacji lekkoatletycznej (IAAF).

O ile gwiazdą wybrzeżowej (i polskiej) l.a. na przełomie lat 70. i 80. był Władysław Kozakiewicz, to w drugiej połowie lat 80. wśród tyczkarzy literował jego kolega klubowy, Marian Kolasa. Podopieczny Edwarda Szymczaka pechowo wystąpił na Igrzyskach olimpijskich olimpijskich 1988 r. w Seulu, ale rok wcześniej w MŚ w Rzymie zajął IV lokatę (5,80m); taką samą pozycje wywalczył w halowych Igrzyskach Światowych w 1985 r. (5,50m), był również V w halowych MŚ w 1987r. (5,75m). Wysoko plasował się również halowych ME w 1986 r. gdzie zdobył wicemistrzostwo (5,65m) i VI lokatę w 1984 r. (5,50m).

Młodszy brat Mariana- Ryszard Kolasa, odniósł życiowy sukces w 1983 r. sięgając po brązowy medal ME juniorów juniorów Schwehat. W halowych ME Seniorów w 1985 r. zajął V miejsce (5,50m), a w 1986 r. VI miejsce (5,30m).

Wyróżniające się osiągnięcia innych zawodników tego okresu: VI miejsce skoczka wzwyż Dariusza Zielke w halowych ME w 1985r. (2,24m) oraz XII miejsce Grzegorza Śledziona w chodzie na 50km na ME w Stuttgarcie w 1986 r. Zawodnik ten występował również kilkakrotnie w składzie reprezentacji Polski w Pucharze Świata.

Odnotujmy jeszcze duży wkład działaczy GOLA w dobrą organizację międzypaństwowego meczu młodzieżowców Polski i RFN na sopockim stadionie w 1983 r. W tym samym roku z inicjatywy Lecha Skoczke, działacze Pucka – przy współpracy przedstawicieli władz Helu, Jastarni i Władysławowi oraz wojska i policji – zorganizowali pierwszy na Wybrzeżu gdańskim pełny maraton pod nazwą „Bieg Maratoński o Błękitna Wstęgę Zatoki Puckiej” na trasie z helu do Pucka. Bieg ten odbywa się corocznie (z wyjątkiem1990 r.), a sprawna organizacja zapewnia mu zawsze dobra frekwencję. W 1994 r. zmieniono trasę maratonu – z Władysławowi przez kilka miejscowości Pucka (obecna nazwa „Maraton Ziemi Puckiej”.

W 1978 r. powstał przy BKS Lechia Ośrodek Skoku o Tyczce. Po wstępnym sprawdzianie, ponad 30 chłopców rozpoczęło treningi w popularnie znanej „Szkółce Wejmana”. Ośrodek ten od 1989 r. organizuje halowy festiwal skoku o tyczce dla dzieci, młodzików i młodszych juniorów z całego kraju, a także weteranów tej trudnej konkurencji lekkoatletycznej.

Lata 90. (do roku 1995 włącznie)

Dekada lat 90. przyniosła dalsze liczące się osiągnięcia wybrzeżowych zawodników, które SA efektem fachowości aktualnie pracujących trenerów, chlubnie nawiązujących do pracy i osiągnięć licznej, poprzedzającej ich grupy szkoleniowców.

W 1995r. do wyróżniających się należeli podopieczni Janusza Cyrklaffa oraz biegów długich Krzysztofa Szałach. Najjaśniej świeciła gwiazda chłodziarki Katarzyny Radtke, wielokrotnej mistrzyni i rekordzistki Polski na wszystkich dystansach. dystansach 1991 r. na MŚ w Tokio zajęła ona XII lokatę na 10km (44:42). Jedną pozycję wyżej wywalczyła na tym samym dystansie na Igrzyskach Olimpijskich Olimpijskich Barcelonie Barcelonie 1992 r.(45:45), a życiowe osiągnięcie zanotowała na MŚ w 1993r. w Stutgarcie, zdobywając VI miejsce (43:33).

Wspaniałe wyniki uzyskiwali też – zwłaszcza jako juniorzy- podopieczni trenera Cyrklaffa – bracia Jacek i Grzegorz Mullerowie. Na MŚ juniorów juniorów 1992 r.(Seul) w chodzi na 10km srebrny medal zdobył Jacek (40:50,82), a brązowy – Grzegorz (41:12,28). Jacek Muller potwierdził swoją przynależność do czołówki światowej zajmując XIII miejsce w chodzie na 20 km na Mś w Stuttgarcie w 1993r.

Z kolei podopieczny trenera Krzysztofa Szałach Lechista Piotr Gładki w 1993 r. poprawił 18-letni rekord Wybrzeża Leopolda Tomaszewicza w biegu na 5000m, a jeszcze lepiej pobiegł na tym dystansie w 1994 r. (13:36,50). W tym też roku odnotował życiowy sukces zdobywając w irlandzkim Limmerick akademickie wicemistrzostwo świata w biegu przełajowym. Drugim dobrym biegaczem, jakim może poszczycić się trener Szałach jest Adam Dobrzyński, który w San Sebastian w 1993 r. zdobył mistrzostwo Europy juniorów w biegu na 3000m z przeszkodami (8:44,71 min.).

Wysoko notowane wyniki uzyskują też: wieloboistka Maria Kamrowska-Nowak (AZS AWF), podopieczna Sławomira Nowaka, oraz skoczkinie wzwyż trenera Jerzego Cendrowskiego – Dorota Jancewicz (SKLA) i Katarzyna Waśniewska-Majchrzak (AZS AWF). Ta trójka zawodniczek obok Katarzyny Radtke reprezentowała Polskę na Igrzyska Olimpijskich Olimpijskich Barcelonie, gdzie Maria Kamrowska-Nowak (7-bój) i Danuta Jancewicz (wzwyż) uzyskały X miejsca. Wymieniona czwórka zawodniczek startowała również w ME w 1994 r. w Helsinkach. Ponadto Maria Kamrowska-Nowak startowała na MŚ w Tokio n 1991 r. (IX miejsce w 7-boju) i w Stuttgarcie w 1993r. oraz w halowych ME w Paryżu w 1994r. zdobywając VII miejsce w 5-boju. Osiągnięciem Katarzyny Waśniewskiej-Majchrzak jest IX miejsce w skoku wzwyż wzwyż stuttgarckich MŚ 1993r. (1,88m).

Sukcesy odnosi podopieczny Henryka Tokarskiego supermaratończyk Andrzej Magier (Bałtyk), zdobywając na ME w Holandii w 1994r. w biegu na 100km wicemistrzostwo indywidualne oraz przyczyniając się do mistrzostwa drużynowego polskiego zespołu. W 1995r. we Francji na tym samym dystansie wywalczył brązowy medal Mistrzostw Europy.

Wysoka IV pozycję podczas MŚ juniorów juniorów Lizbonie Lizbonie 1994r. wywalczył tyczkarz Przemysław Gubin (Bałtyk) -5,30m; VII Był jego kolega klubowy Adam kolasa (5,10m). Kończąc pobieżny przegląd sportowych osiągnięć lekkoatletów Wybrzeża w pierwszej połowie lat 90. należy odnotować wymazanie z listy rekordów Wybrzeża historycznego osiągnięcia „Złotej Eli” w skoku w dal. Jej rezultat 6,35m – po 35 latach poprawiła o 2cm podopieczna trenera Piotra Karczmarka – Małgorzata Sobczak (Bałtyk) w 1993r.

Ze spraw organizacyjnych trzeba wymienić fakt oficjalnego powstania w 1990r. Sopockiego Klubu Lekkiej Atletyki (SKLA), przejmującego całą bogatą tradycję gdańskiej Spójni.

Trzeba podkreślić dobrą organizację międzypaństwowego wielomeczu młodzieżowych reprezentacji Danii, Estonii, Litwy, Łotwy, Szwecji i Polski o Puchar Bałtyku, w 1990r. na sopockim stadionie oraz przełajowych Mistrzostw Polski seniorów w 1995r. na sopockim hipodromie (głównym organizatorem PMP była Lechia).

Wyrazem dobrej pracy szkoleniowej i organizacyjnej GOZLA jest plasowanie się od kilku lat gdańskiej lekkoatletyki w pierwszej trójce wielu ogólnopolskich klasyfikacji.

W dniu 24 X 1994r. żałobą okrył się wybrzeżowy sport, a szczególnie lekka atletyka. W wieku 80 lat zmarł bowiem doc. Sławomir Zieleniewski, pionier powojennej lekkoatletyki gdańskiej. Najpierw jako zawodnik, a potem trener i działacz zapisał się w historii polskiego i wybrzeżowego sportu. Trener Wunderteamu, kadry narodowej i olimpijskiej, wychowawca wielu sławnych miotaczy z mistrzem olimpijskim Władysławem Komarem na czele, długoletni pracownik oliwskiej AWF, zsłużony działacz sportowy, pełniący przez kilkanaście lat odpowiedzialną funkcję prezesa GOZLA- to najkrótsza wizytówka Pana Sławka. Jego osiągnięcia sprawiły, iż przyznano Mu tytuł Honorowego Członka PZLA oraz Honorowego Prezesa GOZLA. Liczne grono jego wychowanków, działaczy, trenerów, kolegów, przedstawicieli władz centralnych i wojewódzkich wojewódzkich głębokim żalem żegnało pana Sławka na gdańskim cmentarzu Srebrzysko.

 

 

Opracowano na podstawie :

50 LAT OKRĘGOWEGO ZWIĄZKU LEKKIEJ ATLETYKI W GDAŃSKU

Autorzy: Tadeusz Szarafiński, Włodzimierz Szymański, Witold Kirkor

Gdańsk 1995 r.